DZIEDZICZNOSC

DZIEDZICZNOŚĆ Poszczególne zdrowe ustroje ludzkie nie są jednakowe pod względem morfologicznym i czynnościowym. Również, przebieg tej samej choroby u różnych osób nie jest taki sam pomimo to, że choroba została wywołana tym samym czynnikiem. W przebiegu więc choroby odgrywa dużą rolę-osobnicza wrażliwość -i -różny sposób oddziaływania ustroju na czynnik- chorobotwórczy oraz różne warunki zewnętrzne, w jakich znajduje się ustrój. W zależności od tego bardzo często mamy nietypowość obrazu i przebiegu choroby, Również osobnicza odporność na powstawanie i rozwój choroby zależy od indywidualnych różnic w budowie ustroju, i sprawności czynnościowej narządów i od, sposobu reagowania poszczególnych narządów ciała i całych układów na czynnik chorobotwórczy. Jest więc rzeczą: bardzo ważną ustalić, z jakiej przyczyny pewne osobnicze, właściwości inaczej wpływają w rozmaitych warunkach na powstanie albo rozwój choroby. Continue reading „DZIEDZICZNOSC”

ZABURZENIA WYTWARZANIA MOCZU

Nerka góruje nad innymi narządami swoją przemianą materii dzięki doskonałemu zdrenowaniu wnętrza za pomocą kanalików nerkowych, które uchodzą do środowiska zewnętrznego. Przesącz kłębków ściekając kanalikami nerkowymi traci po drodze wszystko to, co ma niższe cząsteczkowe stężenie w tkance nerkowej i wzbogaca się tym, co tkanka nerkowa ma w nadmiarze w porównaniu z przesączeń. Nerki według Klisieckiego mają, więc tę właściwość, że mogą ciała wchłonięte z krwi wydalać wprost do kanalików, czyli do świata zewnętrznego, w przeciwieństwie do innych narządów. ZABURZENIA WYTWARZANIA MOCZU Zaburzenia wytwarzania moczu mogą powstać pod wpływem czynników zarówno pozanerkowych, które regulują pracę nerek, jak i nerkowych, które bezpośrednio biorą udział w filtracji i reabsorpcji w nefronach. Czynniki te często kojarzą się ze sobą i najczęściej w klinice widzimy obrazy złożone. Continue reading „ZABURZENIA WYTWARZANIA MOCZU”

Krazenie krwi w samej nerce jest zjawiskiem bardzo zlozonym

Krążenie krwi w samej nerce jest zjawiskiem bardzo złożonym. Duże zasługi w ustalaniu dróg krążenia położył Trueta. Śródnerkowy przepływ krwi w warunkach normalnych jest obfitszy przez korę nerkową i mniej obfity przez część rdzenną nerki. W pewnych jednak warunkach przepływ krwi może się odbywać w mniejszym stopniu przez korę, w większym zaś przez część rdzenną nerki. Drogami, przez które prąd krwi z kory nerkowej kieruje się do jej części rdzennej, są naczynia połączone z kłębkami przyrdzeniowymi gloneruli juxtamedullares. Continue reading „Krazenie krwi w samej nerce jest zjawiskiem bardzo zlozonym”

naczynia ukladu naczyn prostych oprózniaja sie do zyl

Jak wspomniano, u normalnego zwierzęcia większa część śródnerkowego przepływu krwi odbywa się przez korę nerki, mniejsza natomiast przez część rdzenną nerki. Przez część rdzenną nerki krew przechodzi z naczyń doprowadzających kłębków przyrdzeniowych i połączonych z nimi naczyń, zwłaszcza przez układ naczyń prostych vasa recta. W związku z tym w okresach żylnych krążenia śródnerkowego naczynia kory nerki są już do pewnego stopnia opróżnione z powodu szybkiego przez nil przepływu krwi. W naczyniach natomiast części rdzennej nerki przepływ krwi jest wolniejszy w porównaniu z jej przepływem w naczyniach kory nerkowej, a to z powodu wielkiej liczby naczyń z układu prostych vasa recta i większego ich światła. Duża liczba i duży kaliber tych naczyń są szczególnie wyraźne po stronie żylnej układu naczyń prostych w części podkorowej nerki bezpośrednio przed ich zakończeniem się w żyłach zbiorczych. Continue reading „naczynia ukladu naczyn prostych oprózniaja sie do zyl”

Wielomocz

Dochodzi do tego zwiększenie zawartości wody, we krwi. Wzmożone, więc krążenie krwi w nerkach doprowadza zawsze do wielomoczu. Jeżeli do wzmożonego krążenia krwi w nerce dołączy się obniżenie progu nerkowego dla wody, to wtedy powstaje bardzo dużo moczu. Wielomocz może być również pochodzenia odruchowego z powodu podrażnienia interoceptorów chorej nerki. Wielomocz występuje przede wszystkim w przewlekłych zapaleniach nerek. Continue reading „Wielomocz”

stwardnienie naczyn nerkowych

Okres trzeci jest zejściem okresu drugiego. Cechuje go stwardnienie naczyń nerkowych, zanik miąższu nerkowego i rozrost tkanki łącznej między kłębkami i kanalikami. Naczynia śródnerkowe ulegają zwyrodnieniu szklistemu. Torebka Bowmana opróżnia się z wysięku i zostaje całkowicie uciśnięta przez rozrastającą się tkankę łączną. W kanalikach w tym okresie występuje zwyrodnienie tłuszczowe. Continue reading „stwardnienie naczyn nerkowych”

Ryzyko sercowo-naczyniowe i zdarzenia w 17 krajach o niskim, średnim i wysokim dochodzie

Szacuje się, że ponad 80% zgonów z powodu chorób układu krążenia występuje w krajach o niskim i średnim dochodzie, ale przyczyny są nieznane. Metody
W badaniu wzięło udział 156 424 osoby z 628 miejskich i wiejskich społeczności w 17 krajach (3 kraje o wysokim dochodzie, 10 krajów o średnich dochodach i 4 kraje o niskich dochodach) i oszacowaliśmy ryzyko sercowo-naczyniowe za pomocą wskaźnika ryzyka INTERHEART, zweryfikowanego wyniku oceny ilościowego czynnika ryzyka obciążenie bez stosowania testów laboratoryjnych (przy wyższych wynikach wskazujących na większe obciążenie czynnikami ryzyka). Uczestnicy byli obserwowani pod kątem incydentów sercowo-naczyniowych i śmierci przez średnio 4,1 roku.
Wyniki
Średni wskaźnik ryzyka INTERHEART był najwyższy w krajach o wysokim dochodzie, średnio w krajach o średnim dochodzie, a najniższy w krajach o niskich dochodach (P <0,001). Continue reading „Ryzyko sercowo-naczyniowe i zdarzenia w 17 krajach o niskim, średnim i wysokim dochodzie”

Cisnienie tetnicze krwi

W większości przypadków występuje nadciśnienie tętnicze o charakterze okresowym, które może być bardzo wysokie lub dochodzić tylko do 180 mm słupa rtęci – skurczowe i 120 mm rozkurczowe. Ciśnienie tętnicze krwi może jednak w pewnej liczbie przypadków utrzymywać się na poziomie prawidłowym. Nadciśnienie ma wielkie znaczenie rozpoznawcze i rokownicze, gdyż jest ono związane z ostrością choroby i powstawaniem powikłań. Wysokie ciśnienie krwi występujące już na samym początku schorzenia wywołuje, uporczywe bóle głowy wyraz zmian krążeniowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Precz tego występuje powiększenie lewej komory serca i powstaje skłonność do ostrej niewydolności krążenia. Continue reading „Cisnienie tetnicze krwi”

Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 9

Konwersja kultur była wyższa w grupie bedakwilinowej niż w grupie placebo, pomimo większego odsetka izolatów o oporności na pirazynamamid i przedrozszerzonej oporności na leki w punkcie wyjściowym w grupie bedakiliny. Zarówno u pacjentów z opornymi na wiele leków izolatami, jak iz tymi z wcześniej rozległymi, lekoopornymi izolatami, częstsze i szybsze przekształcanie się kultur z użyciem bedakiliny było częstsze niż w przypadku placebo. Podobnie jak w 8-tygodniowym badaniu na obecność bedakwiny, 9,10 najczęstsze działania niepożądane, które obserwowaliśmy, były podobne do obserwowanych u pacjentów z gruźlicą, którzy otrzymują leczenie drugiego rzutu w przypadku wielolekoopornej gruźlicy.18,19 Działania niepożądane prowadzące do do odstawienia bedaquiliny były rzadkie. Zwiększone poziomy aminotransferaz wątrobowych, które obserwowano w badaniach przedklinicznych, obserwowano częściej w grupie przyjmującej bedakilinę niż w grupie placebo (tabela S4 w dodatkowym dodatku), ale tylko trzech pacjentów (z których dwóch miało zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B) odstawiło przypisany lek badany. Continue reading „Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 9”

Mutacja null w genie hormonu wrażliwego na hormony i ryzyko cukrzycy typu 2

Lipoliza reguluje homeostazę energii poprzez hydrolizę wewnątrzkomórkowych triglicerydów i uwalnianie kwasów tłuszczowych do stosowania jako substraty energetyczne lub mediatory lipidów w procesach komórkowych. Geny kodujące białka, które regulują homeostazę energii poprzez lipolizę, prawdopodobnie będą odgrywać ważną rolę w określaniu podatności na zaburzenia metaboliczne. Metody
Sekwencjonowaliśmy 12 genów szlaku lipolitycznego u uczestników Starszego Zakonu Amiszów, których stężenia triglicerydów w surowicy na czczo były na skraju rozkładu i zidentyfikowali nową 19-bp delecję ramki odczytu w eksonie 9 LIPE, kodującą lipazę wrażliwą na hormony (HSL), kluczową enzym do lipolizy. Dokonaliśmy genotypowania delecji DNA u 2738 uczestników Amiszów i wykonaliśmy analizy asocjacyjne w celu określenia wpływu delecji na cechy metaboliczne. Continue reading „Mutacja null w genie hormonu wrażliwego na hormony i ryzyko cukrzycy typu 2”