Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego ad 5

Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Od października 2006 r. Do czerwca 2012 r. Do badania SSSS włączono 247 pacjentów z siedmiu szwedzkich szpitali (zob. Tabela S1 w dodatkowym dodatku). Wyjściową charakterystykę pacjentów przedstawiono w Tabeli 2. Nie było znaczących różnic między obiema grupami leczenia w żadnej z przedoperacyjnych zmiennych, w tym ogólnym stanie zdrowia. Wśród pacjentów z przedoperacyjną zwyrodnieniową zwyrodnieniem kręgosłupa średni stopień poślizgu kręgowego wynosił 7,4 mm (zakres od 3,0 do 14,3). Łącznie 123 pacjentów zostało przydzielonych do grupy fuzji, a 10 z tych pacjentów nie otrzymało przydzielonego leczenia (ryc. 1); 124 pacjentów zostało przydzielonych do grupy z samym dekompresją, a 4 z tych pacjentów nie otrzymało przydzielonego leczenia. W związku z tym 113 pacjentów przeszło operację dekompresyjną z operacją zgryzu, a 120 przeszło samą operację dekompresyjną. Pięciu pacjentów straciło czas na obserwację. W związku z powyższym, analiza per-protokół obejmowała 228 pacjentów (111 w grupie fuzyjnej i 117 w grupie z samą dekompresją) (Figura 1). Różne podejścia do interwencji chirurgicznych, które były stosowane w każdej z grup leczenia, zostały opisane w Dodatku Uzupełniającym.
Wyniki na 2 lata
Analiza na podstawie protokołu
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki w populacji z protokołem kontrolnym. Nie było istotnej różnicy między obiema grupami leczenia w wyniku pierwotnym; średni wynik ODI po 2 latach wynosił 27 w grupie fuzji i 24 w grupie z samą dekompresją (P = 0,24). Wynik ODI zmniejszył się w stosunku do linii podstawowej o 15 w grupie fuzji i o 17 w grupie samoprzylepnej (różnica w zmianie między grupą fuzji a grupą samą dekompresją, -2; przedział ufności 95% [CI], -7 do 3, P = 0,36). Analizy przeprowadzone z zastosowaniem stratyfikacji w zależności od obecności lub braku zwyrodnieniowej zwyrodnienia kręgosłupa na początku badania dały wyniki podobne do wyników w ogólnej analizie (Tabela 3). W przypadku pierwotnego wyniku nie stwierdzono istotnej interakcji pomiędzy typem leczenia a obecnością spondylolistycznej (P = 0,33 dla interakcji). Analiza post hoc przeprowadzona przez eksplorację podgrupy pacjentów z kręgozmyk kręgowy o wielkości kręgosłupa 7,4 mm lub większej (zakres, 7,4- 14,3) nie wykazała różnicy w wartości wskaźnika ODI między dwiema grupami leczenia wyjściowo lub po 2 latach. W tej podgrupie pacjentów średni wynik ODI po 2 latach wynosił 25 punktów zarówno w grupie fuzji (35 pacjentów), jak i grupie samopastującej (34 pacjentów) (P = 0,98), a wynik w skali wizualno-analogowej dla bólu pleców było 36 w grupie fuzji i 32 w grupie z samą dekompresją (P = 0,55).
Nie było istotnej różnicy między grupami leczonymi w wynikach 6-minutowego testu marszu w wieku 2 lat (397 mw grupie fuzji i 405 mw grupie z samą dekompresją, P = 0,72). Wśród pacjentów ze spondylolistezą odległość chodzenia wzrosła o 73 m (do 382 m) w grupie fuzji i o 83 m (do 396 m) w grupie z samą dekompresją (P = 0,60) (tabela 3). Subiektywne oceny pacjentów dotyczące poprawy zdolności chodzenia podczas 2-letniej obserwacji nie różniły się między grupami leczenia (Tabela 3).
Zmodyfikowana analiza zamiany na leczenie
Skorzystaliśmy ze Swespine, aby uzyskać dane z 2-letnich obserwacji dla 9 pacjentów, którzy początkowo nie otrzymali przydzielonego leczenia, ale przeszli następnie operację; 6 przeszło samą operację dekompresyjną, a 3 przeszła operację dekompresyjną plus operację fuzji
[więcej w: leczenie chrapania warszawa, asumin, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin leczenie chrapania warszawa terapia cranio-sacralna