Hamowanie szlaku mTORC w zespole antyfosfolipidowym AD 10

W związku z tym aktywacja szlaku mTORC w komórkach śródbłonka wydaje się być bardziej ogólnym mechanizmem uszkodzenia naczyń z udziałem przeciwciał. Mechanizmy, dzięki którym przeciwciała antyfosfolipidowe prowadzą do aktywacji komórek, są niecałko wyjaśnione. Wykazano, że przeciwciała antyfosfolipidowe najpierw kojarzą się z antygenami ?2-glikoproteiny I, a następnie wiążą się z receptorami błonowymi, które pośredniczą w zewnątrzkomórkowej sygnalizacji, ostatecznie aktywując komórki śródbłonka i płytki krwi. 3031 W kontekście zakrzepicy, kinaza białkowa aktywowana mitogenem p38 i jądro czynnik ?B okazał się krytycznym pośrednikiem.32 Nasze dane wskazują, że inny szlak sygnalizacyjny jest zaangażowany w rozwój rozrostu warstwy wewnętrznej i sugeruje, że mTORC odgrywa kluczową rolę. Zaobserwowaliśmy, że przeciwciała antyfosfolipidowe aktywują AKT (Ser473) w błonie plazmatycznej w sposób zależny od PI3K. Niektóre z receptorów aktywowanych kompleksami przeciwciało anty-fosfolipidowe-?2-glikoproteina I wyzwalają sygnalizację PI3K33. W tym badaniu wszystkie próbki surowicy, które badaliśmy od pacjentów z zespołem antyfosfolipidowym zawierały mieszaninę anty-?-glikoproteiny I, kardiolipiny, oraz antykoagulacyjne przeciwciała przeciw toczeniu, które zmieniają aktywację śródbłonkowego szlaku mTORC. W związku z tym kuszące jest spekulować, że aktywacja odrębnych szlaków sygnałowych napędza odpowiedź komórek śródbłonka w kierunku proliferacji lub zakrzepicy.
Zapobieganie zakrzepicy jest głównym celem terapeutycznym u pacjentów z zespołem antyfosfolipidowym. Jednak pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, u niektórych pacjentów rozwijają się zmiany nerkowe.6 i nawracają po transplantacji, często prowadząc do utraty przeszczepu.9 Nasze dane sugerują, że zahamowanie szlaku mTORC u biorców przeszczepu nerki, którzy mają przeciwciała antyfosfolipidowe, chroni przeszczepiony przeszczep i, co ważniejsze, zapobiega utracie przeszczepu przez zapobieganie rozwojowi przerostu błony wewnętrznej. Zaobserwowaliśmy, że poziomy przeciwciał antyfosfolipidowych i zmiennych immunologicznych, o których wiadomo, że wpływają na przeżycie przeszczepu były podobne u biorców przeszczepów, niezależnie od tego, czy otrzymywali syrolimus, obserwację, która wykluczyła specyficzny wpływ syrolimusa na układ odpornościowy, jak podano wcześniej. w niektórych zaburzeniach immunologicznych.34,35 Ponadto stwierdziliśmy, że korzystny wpływ syrolimusa był niezależny od koagulacji, ponieważ wszyscy biorcy po przeszczepieniu przeciwciałami antyfosfolipidowymi mieli odpowiednie działanie przeciwzakrzepowe. Przeciwciała antyfosfolipidowe wywołały sygnalizację mTORC in vitro pod nieobecność funkcjonalnej kaskady krzepnięcia. Z drugiej strony, chociaż nie możemy formalnie wykluczyć możliwości, że sirolimus ma korzystny efekt drugorzędny w komórkach śródbłonka, obserwacja, że w innych zaburzeniach podanie syrolimusa zapobiega tworzeniu się nowych naczyń przez modulowanie komórek śródbłonka wspiera ideę, że sirolimus działa bezpośrednio na komórki śródbłonka.13 , 14,36 Zaangażowanie mTORC w patogenezę uszkodzenia cewkowego i kłębuszkowego wykazano wcześniej.12,26,37,38 Fakt, że mTORC był głównie aktywowany w naczyniach od pacjentów z nefropatią zespołu antyfosfolipidowego sugeruje plejotropowy efekt funkcji mTORC w patofizjologii nerek Nasze badanie sugeruje, że specyficzny szlak molekularny, szlak mTORC, prowadzi do rozrostu błony wewnętrznej, który towarzyszy najcięższym wariantom zespołu antyfosfolipidowego.
[przypisy: ostra niewydolność nerek, zdjęcie cefalometryczne, nitki grzybni w moczu ]

Powiązane tematy z artykułem: nitki grzybni w moczu ostra niewydolność nerek zdjęcie cefalometryczne