4-letnia próba Tiotropium w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc ad 6

Większość przypadków przerwania była spowodowana działaniami niepożądanymi. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Wyjściowa charakterystyka i jednoczesne stosowanie leków oddechowych było podobne w dwóch grupach badawczych (tabela 1). Średni wiek wynosił 65 . 8 lat wśród pacjentów, z których 75% stanowili mężczyźni, a 30% było aktualnymi palaczami. Średnia wartość FEV1 przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela wynosiła 1,10 . 0,40 litra (39% wartości przewidywanej), a średnia wartość FEV1 po podaniu rozszerzania oskrzeli wynosiła 1,32 . 0,44 litra (48% wartości przewidywanej). Średni wzrost FEV1 po maksymalnym rozszerzeniu oskrzeli wyniósł 23 . 18% .21 Pacjenci, u których choroba została sklasyfikowana jako stadium II, III lub IV, zgodnie z kryteriami Globalnej Inicjatywy na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc (GOLD), obejmowały 46%, 44 odpowiednio 9% i 9% pacjentów.1 Średnia wyjściowa wartość FEV1 przed podaniem rozszerzającego się oskrzeli była mniejsza u pacjentów, którzy przerwali stosowanie badanego leku niż u osób, które ukończyły okres badania (37% vs. 41% wartości przewidywanej, P <0,001). Ponad 90% pacjentów otrzymywało leki oddechowe na początku badania.
W okresie badania 26% pacjentów zmieniło swoje zachowania związane z paleniem. Co najmniej jedna wizyta w klinice wykazała, że 74% pacjentów otrzymywało wziewne kortykosteroidy, 72% długo działających beta-agonistów, a 46% – stałą kombinację tych dwóch.
Szybkość spadku funkcji płuc
Szybkość spadku średniej wartości FEV1 po podaniu leku rozszerzającego oskrzela była większa u pacjentów, którzy przedwcześnie przerwali stosowanie badanego leku (55 . 4 ml na rok w grupie leczonej tiotropium i 57 . 4 ml na rok w grupie otrzymującej placebo) w porównaniu z osobami, które ukończyły okres badania (38 . ml na rok w grupie leczonej tiotropium i 40 . ml na rok w grupie placebo).
Tabela 2. Tabela 2. Roczne wskaźniki spadku wartości FEV1 i FVC przed i po rozszerzeniu oskrzeli oraz wyniki dotyczące jakości życia zależnej od stanu zdrowia. Nie było znaczących różnic między grupami badawczymi pod względem tempa spadku średnich wartości FEV1 i FVC przed lub po rozszerzeniu oskrzeli od 30 dnia do końca leczenia badanym lekiem (Tabela 2, w przypadku środków SVC, patrz dodatek dodatkowy 5) . W grupie otrzymującej tiotropium średnie wartości FEV1 i FVC przed i po rozszerzeniu oskrzeli wykazały znaczną poprawę, która utrzymywała się we wszystkich punktach czasowych po randomizacji (Figura 2B i 2C). Średnia poprawa FEV1 w grupie leczonej tiotropium, w porównaniu z grupą placebo, wahała się od 87 do 103 ml przed rozszerzeniem oskrzeli i od 47 do 65 ml po rozszerzeniu oskrzeli (P <0,001). Korekty dotyczące wyjściowego FEV1, palenia, wieku, płci i wzrostu miały podobne wyniki.
Wstępnie określone analizy podgrup wykazały brak znaczącej niejednorodności w działaniu tiotropium zgodnie ze zbadanymi wyjściowymi zmiennymi (dodatek dodatkowy 6). W analizie post hoc obserwowano różnice między grupami w częstości spadku FEV1 po podaniu czynnika rozszerzającego oskrzela na korzyść tiotropium w porównaniu z placebo (40 . 3 ml w grupie leczonej tiotropium i 47 . 3 w grupie placebo, p = 0,046 ) w podgrupie 1554 pacjentów, którzy nie otrzymywali ani wziewnych kortykosteroidów ani długo działających beta-agonistów na początku badania.
Spośród 3421 pacjentów od początku do 30 dni po odstawieniu leczenia, mediana stopnia spadku wartości FEV1 przed rozszerzeniem oskrzeli nie różniła się istotnie między grupą tiotropium (15 ml na rok) a grupą placebo (17 ml na rok) (P = 0,25)
[podobne: Warszawa anatomia palpacyjna, anatomia palpacyjna, anatomia palpacyjna Warszawa Śródmieście ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna dinoprost terapia cranio-sacralna